Ramiz - Can Yeleği Şarkı Sözleri

 Ramiz - Can Yeleği Şarkı Sözleri

Tadı boktan boşver yeme derler,

Senin aşkını şeytana yem ederler,

Kapa gözünü uyu derler,

Sen can çekişirken seyrederler.

Yürü derler koş derler, ,

Önüne dikenli telleri çekenler,

Biliyorum zor bilmezler,

Acını meze yapar o canını verenler.

Geçip gitse de sormadan seneler,

Hayat önce melekleri tepeler,

Ruhunu saran pireler gibi,

En sevdiğin kan emer.

Biliyorum zor gidene,

Düğümleniyor önce kelşmeler,

Hep aynı meseleler,

Biri seviyorum der biri nefret eder.

Biliyorum acıyor ama,

Geçecek bi' gün ağlama,

Gitse de çok ağrına,

Hazır ol bugünden o yarına.

Biliyorum acıyor ama,

Geçecek bi' gün ağlama,

Gitse de çok ağrına,

Hazır ol bugünden o yarına.

Ben bir avare, dağlarım yok,

İyi yanımda bi' meleğim yok,

Batarım can yeleğim yok!

Çıplak ayaklarım yürüyesim yok,

Kaçsam da gidecek bi' yerim yok,

Vuruldum çok kere, ölesim yok!

Artık kül oldum yanmam,

Gül oldum solmam,

Gün oldum doğmam...

Derin bi' denizdim dalmam,

Hayale kanmam,

O yerde kalmam.

Onların, elleri çamur, üstüne atamadı kendini avut.

Yerleri tabut, bir oh çek ve ciğerleri kurut.

Nefsi sıyır, derse hayır var bi hayır daha iyi,

Olmak için çek bi' satır, aş bi' bayır.

Bi' de sana şunu bunu yaptı derler, derler,

Bi' gün gelir günahlarına bedel öderler, derler.

Gözlerini bürümüş yalanlara gülerler, derler.

Sözlerine bakma tükürüp yerler, yerler!

Ben bir avare, dağlarım yok,

İyi yanımda bi' meleğim yok,

Batarım can yeleğim yok!

Çıplak ayaklarım yürüyesim yok,

Kaçsam da gidecek bi' yerim yok,

Vuruldum çok kere, ölesim yok!

Ben bir avare, dağlarım yok,

İyi yanımda bi' meleğim yok,

Batarım can yeleğim yok!

Çıplak ayaklarım yürüyesim yok,

Kaçsam da gidecek bi' yerim yok,

Vuruldum çok kere, ölesim yok!

Ramiz – Can Yeleği aslında ilk dinleyişte karanlık gelen ama biraz içinde kalınca tanıdık bir acıya dönüşen bir şarkı; insanı rahatsız eden tarafı da tam olarak bu samimiyeti.

Bu şarkı analizi açısından bakınca “Can Yeleği”, dış dünyanın sertliğiyle iç dünyanın kırılganlığı arasında sıkışmış birinin hikâyesini anlatıyor. İnsanların acıya nasıl kayıtsız kaldığını, hatta bazen bundan beslendiğini söylüyor. Ama sadece başkalarını suçlayan bir anlatı değil bu; aynı zamanda kendi içindeki tükenmişlikle de yüzleşen bir karakter var.

Şarkıyı bir hikâye gibi dinlediğinde karşına yalnız bir figür çıkıyor. Başkalarının yönlendirdiği, “yürü, koş” denilen ama aslında önüne dikenli yollar serilen biri. O kişi düştüğünde kimse kaldırmıyor; aksine acısı izleniyor. Zaman geçiyor, insanlar değişiyor ama meseleler aynı kalıyor: biri seviyor, diğeri nefret ediyor. Bu döngü içinde karakter giderek içe kapanıyor, yoruluyor ve en sonunda “ben bir avare” diyerek kendini tanımlıyor. Bu, pes etmekten çok kabullenmek gibi duruyor.

Duygusal kırılma noktası ise tekrar eden o his: acı geçecek ama şu an gerçekten acıyor. “Biliyorum acıyor ama, geçecek bi’ gün ağlama” derken aslında kendine konuşuyor gibi. Bu cümle dışarıdan bir teselli gibi dursa da içinde ciddi bir yorgunluk var. Çünkü herkesin söylediği o klasik cümleyi bu kez gerçekten yaşamış biri söylüyor.

Şarkının alt metni oldukça sert. İnsan ilişkilerinin yüzeyselliği, çıkarcılık ve empati eksikliği açıkça hissediliyor. “Sen can çekişirken seyrederler” sözü, sadece bir abartı değil; hayatta çoğu insanın yaşadığı o yalnızlık hissinin direkt karşılığı. Aynı şekilde “Ruhunu saran pireler gibi, en sevdiğin kan emer” dizesi, en çok güvendiğin insanların bile seni tüketebileceğini anlatıyor. Bu, ihanetten çok daha derin bir şey: yavaş yavaş tükenmek.

Bir başka çarpıcı nokta da “Batarım can yeleğim yok” cümlesi. Burada “can yeleği” aslında bir metafor; hayatta tutunacak bir şeyin kalmaması. Ne bir insan, ne bir umut, ne de bir inanç. Tam bu yüzden şarkı ağır geliyor, çünkü dinleyen herkes kendi “can yeleğini” düşünüyor ister istemez.

Ramiz bu şarkıda büyük cümleler kurmuyor; daha çok iç döküyor gibi. Bu da “Can Yeleği”ni klasik bir rap parçasından çıkarıp daha kişisel bir anlatıya dönüştürüyor. Şarkı analizi yaparken en çok dikkat çeken şey de bu: teknikten çok his ön planda.

Sonunda geriye şu kalıyor: bazen insanı batıran şey suyun derinliği değil, tutunacak bir şeyin olmaması.