Kayra – Gidiyorum Ben Şarkı Sözleri

Kayra – Gidiyorum Ben Şarkı Sözleri

Gidiyorum ben, mazur görün beni

Ve hatta bi' ömür bağışlayın beni

Düşmeye meyilli karanlık adımlar

Elbet anlar onlar, iyi ki vardılar

Eskidi gözlerim, hezimetlerim hazin

Haziran sıcaklarında gittiler öğleyin

Buz tutardı önce çocukların gözleri

İçimde ölenlerin kimliği belirsiz

Düşmeye meyilli karanlık adımlar

Burnu çok kanardı Yakup'un her akşam

At mezarlarında yorgun, hayli bitkin

Çokça içtim en az dedem kadar

Manavda gördüğüm çok eski terazi

Karpuza saplanan bıçaktaydı gözlerim

Bıraktı o arkasında bilardo eldivenleri

Gündüz haberleri, olaylı kongreler

Hüzün bi' çocuk şarkısı, belki ani bastıran kar

Hatta kırık yelkovanlı bir saat

Ve sağlı sollu tüm bu yollar hep çınarlı

Hepsinde kuşluk vakti eski bir ben asıldı

Sorulmadan son isteği gözlerinde saklıdır kin

Belli belirsiz bir tebessümde gizli

Ben artık kalbi taş, tahta bacaklı korsan

Unutmamakla lanetlendim eski bi' akşam

Gidiyorum ben, mazur görün beni

Ve hatta bi' ömür bağışlayın beni

Düşmeye meyilli karanlık adımlar

Elbet anlar onlar, iyi ki vardılar

Eskidi gözlerim, hezimetlerim hazin

Haziran sıcaklarında gittiler öğleyin

Buz tutardı önce çocukların gözleri

İçimde ölenlerin kimliği belirsiz

Gözlerimde yarım asırlık uykusuzluk

Şuuru kaybolan ömürde gizli gözaltıydı bu

Kendi hayatımda nezaret

Gaz'te arşivlerine gömüldüm kendimden ürkerek

Cebimde bahardan kalan bir avuç çekirdek

Yılları katledişten ağır müebbet

Gözüm yırtılır sabahların kör aynasında

Uzak semtlerin tuhaf pazarlarında

Boğuldu güzel günler paslı bi' telle

Komşular tuhaf bakardı o günlerde

Güzel sofralar, silindi rüzgâr

Akşamüstlerinde sararmış güneşlik

Saygıyla yenildik, unutmak istedik

Yabancı değilsin, bunu bil istedim

"Korkarım" diyemem, yazamam böyle şeyler

Gözlerim maalesef mecburi istikamet

Gidiyorum ben, mazur görün beni

Ve hatta bi' ömür bağışlayın beni

Düşmeye meyilli karanlık adımlar

Elbet anlar onlar, iyi ki vardılar

Eskidi gözlerim, hezimetlerim hazin

Haziran sıcaklarında gittiler öğleyin

Buz tutardı önce çocukların gözleri

İçimde ölenlerin kimliği belirsiz 

Kayra – “Gidiyorum Ben” ilk dinleyişte bir vedadan fazlasını hissettiriyor; sanki insanın kendi içinden yavaş yavaş çekilip gitmesi gibi.

Bu şarkı analizi, Kayra’nın “Gidiyorum Ben” parçasında aslında bir kaçıştan çok bir kabulleniş anlattığını gösteriyor. Sözlerdeki “gitmek” fiziksel bir uzaklaşma değil; geçmişin yüklerinden, hatıraların ağırlığından ve içte biriken o sessiz yorgunluktan sıyrılma isteği. Ama bu sıyrılış temiz değil, aksine kırık, eksik ve biraz da mecburi.

Hikâye, bir insanın geçmişiyle hesaplaşamadan yol almaya çalışmasını anlatıyor. “Düşmeye meyilli karanlık adımlar” derken aslında bu yolun ne kadar güvensiz olduğunu kabul ediyor. Çocukluk anıları, mahalle detayları, Yakup’un kanayan burnu ya da manavdaki eski terazi… Bunlar rastgele değil; zihnin dağınık raflarından düşen parçalar gibi. Hepsi bir araya geldiğinde bir hayatın yorgun panoramasını oluşturuyor. Ve bu panorama içinde anlatıcı sürekli biraz daha siliniyor.

“Eskidi gözlerim, hezimetlerim hazin” dediği an, sadece yaşanmışlık değil, tükenmişlik de giriyor devreye. İnsan bazen yaşadığı şeyleri taşıyamaz hale gelir; burada tam olarak o nokta var. Bir başka yerde “içimde ölenlerin kimliği belirsiz” derken, aslında kayıpların bile netliğini yitirdiğini hissediyoruz. Kimin gittiği, neyin bittiği bile bulanık artık — geriye sadece boşluk kalmış.

Kayra’nın anlatımı özellikle şu yönüyle çarpıyor: duyguları bağırarak değil, neredeyse saklayarak anlatıyor. “Korkarım diyemem, yazamam böyle şeyler” sözü, aslında bütün şarkının özeti gibi. Açıkça korkudan bahsetmiyor ama her satırda o korkunun izini görüyorsun. Bu da şarkıyı daha gerçek, daha insani yapıyor.

Bir de “gözlerim maalesef mecburi istikamet” dizesi var; insanın kendi hayatında bile kontrolü kaybettiği anları hatırlatıyor. Sanki nereye bakacağını, neyi hissedeceğini bile seçemiyorsun. O noktada gitmek bir tercih değil, kaçınılmaz bir sonuç oluyor.

Şarkının genelinde geçmiş, bugünü sürekli aşağı çeken bir ağırlık gibi. Güzel sofralar, eski yazlar, çocukluk… Hepsi bir zamanlar varmış ama şimdi sadece soluk bir hatıra. Ve insan en çok da buna üzülüyor: geri gelmeyecek şeylerin farkına varmaya.

Kayra – Gidiyorum Ben şarkısı bize şunu hissettiriyor: bazen insan gitmez, sadece içindeki her şey yavaşça susar.