Nazan Öncel - Aslanım Şarkı Sözleri

 Nazan Öncel - Aslanım Şarkı Sözleri

Ne "Bitmez" dediğim aşklar bitti

Ne "Gitmez" dediğim insanlar gitti

Bulutlu günlerdeyim

Hüzünlüyüm, hüzünlü

Üzüldüm mü? Üzüldüm

Yıkıldım mı? Yıkıldım

Odayı değiştirdim

Ötekine geçtim

Bi' işe yaramadı

Kafa yine aynı

Diyemedim aslanım, diyemedim

"Sen beni harcarsın" diyemedim

Geçemedim aslanım geçemedim

Kaderden öteye geçemedim

Bi' insan aynı yerden kaç kere kırılır?

İnsanca hayalleri kaç kere yıkılır?

Tutukluyum, tutuklu

Hüzünlüyüm, hüzünlü

Benim de bi' sabrım var

Bunu hiç düşündün mü?

Evi değiştirdim

Karşıya geçtim

Bi' işe yaramadı

Kafa yine aynı

Bilemedim aslanım, bilemedim

"Sen beni yakarsın" diyemedim

Silemedim aslanım, silemedim

"Ha" deyince silemedim

Nazan Öncel’in Aslanım şarkısı, ilk dinleyişte sade gibi görünse de aslında insanın kendine bile itiraf edemediği duyguların içinden konuşuyor.

Bu şarkı analizi içinde en net görülen şey şu: Aslanım, biten bir ilişkinin ardından yaşanan kırılmayı değil, o kırılmanın insanın içinde nasıl yerleşip kaldığını anlatıyor. Yani mesele giden kişi değil; geride kalan zihnin bir türlü değişmemesi. Mekân değişiyor, hayat değişiyor ama insanın iç sesi yerinde sayıyor.

Şarkıyı bir hikâye gibi düşündüğünde, karşında sürekli kaçmaya çalışan ama bir türlü kurtulamayan biri var. Önce ilişkideyken söyleyemedikleriyle baş başa kalıyor. “Diyemedim aslanım, diyemedim” derken aslında sadece karşısındaki kişiye değil, kendine de sitem ediyor. Çünkü bazen insan en çok kendine kızıyor; neden sustum diye. Sonra fiziksel kaçış başlıyor: oda değiştiriliyor, ev değiştiriliyor, hatta hayatın yönü değiştiriliyor. Ama sonuç hep aynı noktaya çıkıyor: “Kafa yine aynı.” İşte şarkının en sert kırılma noktası tam da burası.

“Ne ‘Bitmez’ dediğim aşklar bitti / Ne ‘Gitmez’ dediğim insanlar gitti” sözleri, insanın kendi yanılgısıyla yüzleştiği o anı çok sade ama vurucu anlatıyor. Hepimizin hayatında mutlak sandığımız şeylerin aslında ne kadar geçici olduğunu hatırlatıyor. Bu satırlar bir yandan kabulleniş, bir yandan da içten içe bir hayal kırıklığı taşıyor.

Bir başka yerde “Bi’ insan aynı yerden kaç kere kırılır?” diye soruyor. Bu, şarkının en insani anlarından biri. Çünkü burada bir cevap yok; sadece yorgunluk var. Aynı hatayı tekrar tekrar yaşamanın verdiği o sessiz tükenmişlik hissi. Dinleyen herkes bu soruyu kendi hayatına göre doldurabiliyor.

Nazan Öncel burada duyguyu abartarak değil, eksilterek veriyor. Büyük cümleler kurmuyor, dramatik patlamalara girmiyor. Tam tersine, söyleyemedikleriyle daha çok şey anlatıyor. “Silemedim aslanım, silemedim / ‘Ha’ deyince silemedim” dediği yerde, aslında unutmanın ne kadar basit bir eylem gibi görünüp ne kadar zor bir süreç olduğunu hissettiriyor.

Aslanım şarkı analizi açısından bakınca, şarkının en güçlü yanı tam da bu: dış dünyayı değiştirmeye çalışırken iç dünyayı atlayan bir insanın hikâyesi olması. Nazan Öncel bu hikâyeyi anlatırken kimseyi suçlamıyor; ne karşısındakini ne de kendini. Sadece olanı olduğu gibi bırakıyor.

Ve belki de en çok bu yüzden, şarkı bittikten sonra bile insanın içinde aynı cümle dönüp duruyor: bazı şeylerden kaçabiliyorsun, ama kendinden asla.